Pierwszy etap to przyjazny lekarz, który ją delikatnie zbadał. Nigdy nie była w takim miejscu, ale nie buntowała się. Potem znów jazda samochodem do nowego tymczasowego domu. I wreszcie największa niespodzianka, pełna miska dobrej karmy, która pomoże jej wyzdrowieć. Dobrzy ludzie z Oś. Staszica zakupili dla niej cały duży worek wraz z witaminami.To koniec gehenny , napięcie  zaczyna opadać. Miska doprowadziła nas nawet do śmiechu, kiedy jedząc próbowała zaatakować własne odbicie w lustrze, które zjada jej karmę. Już po paru dniach jest inna, cieszy się, pilnuje własnego miejsca i zjadłaby konia z kopytami. Jest bystra, cały czas obserwuje opiekunkę i otoczenie. Nie chce zostawać sama. Mimo ubytków sierści i spustoszenia jakie poczyniły choroba i zaniedbanie widać jak jest pięknie umaszczona. Szaro-popielato-srebrzyste  futerko nabierze jeszcze blasku. A wtedy Miska położy swój wierny psi łeb na kolanach nowego opiekuna i wzrokiem zapyta. Prawda, że jestem podobna do miśka? Prosimy więc o wsparcie i szansę na normalny psi żywot dla Miśki.

 Fundacja Obrony Praw Zwierząt  Anaconda